Postmodernizm w zarządzaniu

W pracy spędzamy 1/3 swojego życia. Nic więc dziwnego, że dla wielu osób, koledzy i koleżanki z pracy to najbliżsi znajomi.

Często, te biurowe znajomości przekształcają się w prawdziwe sympatie lub przyjaźnie – ale czy posiadanie w pracy przyjaciela to dobry pomysł czy zły?

Z punktu widzenia pracownika dobry, a z punktu widzenia szefa, niekoniecznie. 

W jednym z badań dotyczących tego, co wpływa na poziom zadowolenia z posiadanej pracy, firma badawcza Ipsos Public Affairs  odkryła, że dla 67% pracowników, posiadanie przyjaciela w pracy oznacza większą radość z pracy, a 55% uważa, że przez to iż przyjaźnią się ze współpracownikiem ich praca zaczyna mieć większą wartość i jest bardziej satysfakcjonująca. 

Ale jak mówi przysłowie - nie ma róży bez kolców.

Posiadanie przyjaciela w pracy, wspólne rozmowy, dyskusje to również prowokowanie plotek, możliwość faworyzowania i zatarcie granic między życiem prywatnym a pracą. Przyjaźń w pracy może też wpłynąć na stworzenie się konfliktu interesów (wskazuje na to 35% badanych). Bo przecież nie tak łatwo odmówić podjęcia się jakiegoś zadania koledze/koleżance, z którymi spędzamy czas albo szefowi, z którym się przyjaźnimy. 

Im bardziej jesteśmy lubiani, tym bardziej narażamy się na wizyty przy naszym biurku. Każdy chce zagadać, opowiedzieć o kłopotach. A najczęściej - przychodzi po pomoc. Efekt? Kłopot z organizacją, zalegające dokumenty, goniące terminy i praca po godzinach.

Znajomi z pracy to wspólne imprezy, wypady na drinka czy kawę co prowadzi do tego, że rozmawia się wyłącznie o pracy, nawet, kiedy jest się juz "po godzinach".  Zaczyna brakowac czasu na kwestie prywatne.

Warto szukać przyjaźni w miejscu pracy? Czy poza pracą w ogóle można jej szukać, skoro pochłania taki ogrom naszego czasu? To pozostawiam do indywidualnej refleksji i decyzji Drogich Czytelników.